Σήμερα πήγα σχολείο μετά από διακοπές και η αλήθεια ήταν ότι δεν είχα διαβάσει και τόσο καλά. Φυσικά δεν ήθελα να το δείξω γιατί ντρεπόμουν λιγάκι.

Μπαίνοντας στην τάξη παρατήρησα αρκετά παιδιά να είναι αγχωμένα. Πηγαίνοντας στο θρανίο μου άκουσα δυο τρια παιδιά να λένε για ένα τεστ Ιστορίας. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να αγχώνομαι αλλά δεν το πίστεψα πολύ. Τελικά βεβαιώθηκα ότι είχαμε το τεστ όταν ο κύριος μας άρχισε να μας δίνει κάτι φύλλα χαρτί. Εκείνη τη στιγμή ήθελα να κλάψω, αλλά κρατήθηκα και κράτησα τα δάκρυά μου. Όταν ο κύριος άρχισε τη χρονομέτρηση εγώ σκέφτηκα να πω πως με πονάει η κοιλιά μου, αλλά τελικά βγήκα από την τάξη τρέχοντας, χωρίς να ενημερώσω κανέναν.

Την επόμενη στιγμή ντράπηκα και σταμάτησα να τρέχω, έκανα αναστροφή και άρχισα να περπατάω προς την τάξη. Τελικά πήρα μια μεγάλη ανάσα και άνοιξα την πόρτα της για να ξαναμπώ. Όλα τα παιδιά με κοίταξαν, αλλά εγώ γύρισα το κεφάλι για να μην τα βλέπω.

Κάθισα στη θέση μου και είδα ότι ο κύριος μας είχε βάλει μία και μόνη ερώτηση που ήταν πανεύκολη. Όμως δεν θα σας πω ποια ήταν. Τέλος έγραψα την απάντησή μου και πήγα στον κύριο πρώτη με το χαρτί στα χέρια μου και με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

 

Συντάκτης

  • Ελευθερία

    Μου αρέσει η πίτσα και το παγωτό. Μου αρέσει να κολυμπάω και να πηγαίνω ταξίδια στο εξωτερικό. Μου αρέσει να ζωγραφίζω και να διαβάζω βιβλία.

    View all posts