Αγαπητοί αναγνώστες, είμαι η Μιχαϊλιάνα! Μια μέρα μπήκα στο μετρό, και, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα στο έτος 2040! Ήμουν 25 ετών, σπούδαζα στυλίστρια και το αγαπημένο μου χόμπι ήταν η ζωγραφική, όπως και τώρα. Μου άρεσε να κάνω ποδήλατο και skate, αλλά παρατήρησα ότι πολλά πράγματα είχαν αλλάξει – και εγώ μαζί τους!

Το σπίτι μου ήταν εντελώς διαφορετικό. Η μαμά μου, ο μπαμπάς μου και η αδερφή μου ζούσαν σε έναν υπερσύγχρονο χώρο γεμάτο τεχνολογία. Οι πόρτες άνοιγαν με κωδικό ή ηλεκτρονικό κλειδί, και όλες οι συσκευές ήταν αυτόματες. Εκείνη τη μέρα, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είδα ότι είχα μεγαλώσει. Ήμουν όμορφη και ευτυχισμένη! Μαζί μου είχα και τα αγαπημένα μου σκυλιά, που ήταν πολύ καλά και ευγενικά.

Τα αυτοκίνητα αιωρούνταν, και οι ουρανοξύστες ήταν τεράστιοι και γεμάτοι φώτα. Ένας επιστήμονας είχε εφεύρει ένα ειδικό μικροσκόπιο που μπορούσε να δείξει ακόμα και τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια και τα νετρόνια! Τα παιδιά πήγαιναν σχολείο με tablets αντί για βιβλία. Ήμουν πολύ χαρούμενη, γιατί το περιβάλλον ήταν καθαρό και όμορφο. Τα ζώα δεν κινδύνευαν με εξαφάνιση, γιατί όταν ήταν άρρωστα ή χτυπημένα, τα φρόντιζαν σε ειδικούς κήπους και τα άφηναν ελεύθερα μόλις γίνονταν καλά.

Η τεχνητή νοημοσύνη ήταν πολύ εξελιγμένη. Τα ρομπότ είχαν αναλάβει πολλές εργασίες, όπως την καθαριότητα και τις μεταφορές. Καθώς περπατούσα στην πόλη, συνάντησα όλους τους συμμαθητές μου από το παρόν!

Θα πήγαινα στην Ισπανία για επαγγελματικούς λόγους, γιατί εργαζόμουν στον χώρο της μόδας. Μαζί μου ταξίδευε και η καλύτερή μου φίλη, η Σ. που είχε γίνει ζαχαροπλάστρια. Είχε φτιάξει μια φανταστική τούρτα για το μεγάλο γκαλά!

Στην Ισπανία συναντήσαμε τον κύριο Α., τον είχαμε πετύχει γιατί ήταν τιμωρημένος πάλι!.

Όμως, όσο κι αν μου άρεσε το μέλλον, δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Έτσι, μπήκα ξανά στο μετρό… και ξαφνικά βρέθηκα πίσω στο παρόν! Ήταν όλα όπως τα είχα αφήσει, αλλά τώρα είχα μια ωραία ιστορία να διηγηθώ!

Συντάκτης