Μια Κυριακή του Απρίλη, ο θείος Πλάτων κι εγώ περπατούσαμε αμέριμνοι κοντά στις ράγιες. Ξαφνικά, μια νεανική φωνή μου τράβηξε την προσοχή. Όταν γύρισα, αντίκρισα ένα κορίτσι που ήταν σαν να είχε βγεί από το γνωστό βιβλίο της Άλκης Ζέη «Η Αλίκη στη χώρα των μαρμάρων».

Η μωβ ομπρέλα της πήγαινε τέλεια με τα περίεργα, σπανιόλικα παπούτσια της. Από πού να τα είχε πάρει άραγε, αναρωτήθηκα. Τη σκέψη μου διέκοψαν οι γατοκουβέντες που ακούγονταν από την επόμενη γωνία. Ταυτόχρονα έφτασε στα αυτιά μου ο θόρυβος από αρβυλάκια και γόβες. Υπέθεσα πως φτάναμε στον σιδηροδρομικό σταθμό. Ένας ζωγράφος σχεδίαζε τα πορτρέτα των περαστικών, με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο.

Ξαφνικά πετάχτηκε ένα παιδί από το πουθενά. Από πίσω του έτρεχαν δύο αστυνομικοί, που ήθελαν να το πιάσουν. Επικράτησε πανικός στο σταθμό. Ο ψεύτης παππούς, που έκανε τάχα τον τυφλό και ζητούσε χρήματα, έφυγε τρέχοντας.

Η καταδίωξη συνεχίστηκε σαν κινηματογραφική ταινία κατά μήκος του σταθμού. Κάποια στιγμή το αγόρι συνάντησε την κοπέλα με τη μωβ ομπρέλα και εξαφανίστηκαν παρέα, πηδώντας μέσα σε ένα βαγόνι που η πόρτα του έκλεισε απότομα στα πρόσωπα των λαχανιασμένων αστυνομικών.

Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζεται στην περιγραφή:

«Είναι πρωί κι ένα όμορφο κορίτσι με ξανθά μακριά μαλλιά, ηλικίας 15 ετών που κρατάει μια ανοιγμένη μωβ ομπρέλα και φοράει μια μωβ ζακέτα, ένα άσπρο παντελόνι και περίεργα σπανιόλικα παπούτσια, στέκεται μπροστά σε ένα βαγόνι στο τέλος ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Ένα αγόρι με καστανά κοντά μαλλιά, ηλικίας 15 ετών, τρέχει κατά μήκος του σιδηροδρομικού σταθμού προς την κοπέλα. Το αγόρι φοράει μια μαύρη μπλούζα, ένα χακί παντελόνι και κόκκινα αρβυλάκια. Πίσω από το αγόρι τρέχουν δύο αστυνομικοί που το κυνηγούν. Ο ένας έχει μια σφυρίχτρα στο στόμα του».

 

Συντάκτης