Ο πλανήτης μου λέγεται Όσκαρ. Είναι ένας πολύ περίεργος πλανήτης. Είναι χωρισμένος στα δύο. Η μία πλευρά είναι των Ακροδάκτυλων Τιμωρών και η άλλη πλευρά των Δρακέντιων Θαλασσόλυκων. Εγώ είμαι στους Δρακέντιους Θαλασσόλυκους. Η πλευρά μου είναι πανέμορφη, ζούμε σε μια κοιλάδα γεμάτη ψηλά δέντρα, τα ούμπα γκούμπα, που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη διάθεσή τους. Είναι πραγματικά πολύ μαγευτικά.

Οι Δρακέντιοι Θαλασσόλυκοι είμαστε γκρίζες σκιές με άσπρα μάτια, τέσσερα πόδια, δύο χέρια στους ώμους και μια ουρά. Τα πόδια μάς είναι πολύ χρήσιμα για να τρέχουμε στην κοιλάδα.

Τα ζώα μας λέγονται ζαφ. Τα ζαφ είναι λιωμένο μέταλλο που μπορεί να πάρει ό,τι μορφή θέλει ανάλογα με το τι θέλει να κάνει, δηλαδή μπορεί να δεις ένα ζαφ να είναι μακρόστενο σαν φίδι και ξαφνικά να μεταμορφωθεί σε μεταλλική μαϊμού για να σκαρφαλώσει κάπου.

Τρώμε κάτι καρπούς που λέγονται τούκτου. Τα τούκτου είναι πολύ μα πολύ νόστιμα γιατί όταν τα δαγκώνεις η αμέσως επόμενη μπουκιά έχει διαφορετική γεύση και με τούκτου έχουμε ενέργεια για το υπόλοιπο της μέρας.

Μένουμε σε δεντρόσπιτα φτιαγμένα από κρύσταλλο. Είναι πραγματικά πολύ ωραία να μένεις σε ένα τόσο ψηλό δέντρο όπως τα ούμπα γκούμπα. Τον περισσότερο καιρό τον περνάμε εξερευνώντας την κοιλάδα και παίζοντας με τα ζαφ.

Για τους Ακροδάχτυλους Τιμωρούς ξέρουμε ότι ζουν σε μια ξερή γη χωρίς φυτά. Η Ακροδάκτυλοι Τιμωροί ζουν μέσα σε τρύπες. Είναι ουσιαστικά πέτρινοι γίγαντες. Για μάτια έχουν κρυστάλλους. Συνεννοούνται με κραυγές, σε αντίθεση με εμάς που συνεννοούμαστε με τις σκέψεις μας.

Αν τυχόν σε φέρει ο δρόμος από εδώ, έλα να με επισκεφθείς. Μόνο πρόσεχε να  βρεθείς στην πλευρά των Δρακέντιων Θαλασσόλυκων, γιατί αλλιώς… 

Σας τα αφηγήθηκε ο Έραγκον Ξάντε.

Συντάκτης