Μια μέρα είχαμε πάει στον ποταμό Στρυμόνα με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου. Ο ξεναγός μας δεν ήταν Μακεδόνας ήταν από την Ελασσόνα. Και ο πιο βασικός κανόνας του ήταν να μην τρώμε μέσα στην αίθουσα. Μετά την εκδρομή πήγαμε με την οικογένεια μου στο χωριό του πατέρα μου, το Σκουροχώρι. Το βράδυ πήγαμε στο Μαραθώνα για να φάμε. Μετά πήγαμε στο σπίτι και χαζέψαμε από τον παράθυρο τον ελαιώνα. Ύστερα ο μπαμπάς μου μου διηγήθηκε ιστορίες από τη ζωή του στον στρατώνα, όταν ήταν νέος. Την άλλη μέρα πήγαμε να φάμε μεσημεριανό σε ένα μαγαζί που λειτουργούσε από τον χειμώνα και λεγόταν Ποσειδώνας. Για γλυκό φάγαμε σταφύλια από τον αμπελώνα.
Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζεται στην περιγραφή:
«Ένα μαγαζί με έναν αμπελώνα. Πολλά τραπέζια με καρέκλες. Άνθρωποι στα τραπέζια και γύρω–γύρω σερβιτόροι με πιατέλες στα χέρια τους. Επίσης όλοι οι άνθρωποι και οι σερβιτόροι να έχουν κυριλέ ρούχα.»
Ωραίο κείμενο, Σύλια .
Ευχαριστώ, Γιάννη.
Μπράβο, Σύλια!!! Ωραία ήταν τα σταφύλια;😊😊🍇
Ευχαριστώ, Μαρία. Ωραία ήταν!
Μπράβο, Σύλια. Ωραία ιστορία. 🍇🫒
Ευχαριστώ πολύ, Άγγελε.
Μπράβο!! Πολύ ωραίο!! ❤️💯🎉
Ευχαριστώ, Αθηνά.
Μου άρεσε πιο πολύ όταν έλεγες για τον Μακεδόνα.
Ευχαριστώ, Νίκο.
Γιατί δεν ήταν Μακεδόνας; 😭 Πάντως ωραίο κείμενο, Σύλια.
Κατάλαβα τι εννοείς. Συγνώμη, και ευχαριστώ.
Πολύ ωραίο το κείμενο σου. Το φαγητό ήταν νόστιμο;
Το φαγητό ήταν… τέλειο!!!!!!!! Επίσης ευχαριστώ.
Μπράβο, Σύλια.
Ευχαριστώ, Μαρίνα.