Μια Κυριακή του Απρίλη είχα πάει με τους γονείς μου για να δούμε την Παράσταση: Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου. Το θέατρο βρισκόταν σε μια περιοχή κοντά στις ράγιες. Σε εκείνο το σημείο είδαμε να βγαίνει ένα παιδί από το πουθενά. Είχε μάτια σαν γαλάζια θάλασσα.

Καθώς πλησίαζε παρατηρούσα ότι κρατούσε το αγαπημένο μου βιβλίο: Το καπλάνι της βιτρίνας. Το πλησίασα και το ρώτησα από πού το αγόρασε και εκείνο μου απάντησε από τη βιβλιοθήκη της Άλκης Ζέη. Τότε κοίταξα το ρολόι μου και κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω γιατί είχαμε αργήσει.

Μπαίνοντας στο θέατρο είδα ότι ήταν εκεί η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, του θείου μου!!! Με το που μας είδε άρχισε να τραγουδάει το «με βάρκα ένα παπούτσι» γιατί ξέρει ότι το θεωρώ αστείο. Όταν ξεκίνησε η παράσταση καταλάβαμε ότι μπήκαμε σε λάθος αίθουσα! Εκεί παιζόταν ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς. Μόλις τελείωσε η παράσταση γυρίσαμε σπίτι.

Το βράδυ διάβασα το βιβλίο: «Τα παπούτσια του Αννίβα».

Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζεται στην περιγραφή:

«Ένα κορίτσι με καστανά, ίσια, μακριά μαλλιά γελάει. Δίπλα είναι μια ψηλή κυρία με ξανθά κυματιστά μαλλιά που τραγουδάει. Το φόντο είναι ένα θέατρο με μια μεγάλη σκηνή».

 

 

Authors