Μια συνηθισμένη μέρα στο σχολείο. Ήμουν με τους φίλους μου στο προαύλιο ενώ λέγαμε την προσευχή. Ξαφνικά, είδα κάτι να λαμπυρίζει στην αποθήκη του σχολείου. Όταν κανείς δεν κοιτούσε, άρπαξα την ευκαιρία και έτρεξα γρήγορα στην αποθήκη για να δω τι λαμπύριζε.

Ήταν μια χρονομηχανή που έμοιαζε με θάλαμο φωτογραφιών. Ήταν κόκκινη, με φωτάκια. Κατά λάθος, γλίστρησα σε μια μπανάνα (που κανείς δεν ξέρει γιατί βρισκόταν εκεί) και πάτησα άθελά μου ένα κουμπί. Την ίδια στιγμή, μια σκούπα έπεσε πάνω μου.

Μια ώρα μετά…

Ξύπνησα με ένα καρούμπαλο στο μέτωπό μου. Όμως, δεν ήμουν πλέον στο σχολείο. Ήμουν… κάπου αλλού… δεν ήξερα πού… αλλά σίγουρα κάπου σύγχρονα, κάπου… στο μέλλον!

Είχα χαθεί και δεν ήξερα τι να κάνω. Κοντά σε ένα δέντρο, συνάντησα μια κοπέλα. Ήταν εγώ, αλλά στο μέλλον! Πολύ καλά ακούσατε! Βρισκόμουν στο 2030. Στην αρχή, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όταν συνήλθα, ο μελλοντικός εαυτός μου προσφέρθηκε να με ξεναγήσει.

Πρώτα, μου είπε πως τα φαγητά δεν έχουν αλλάξει καθόλου, είναι ακριβώς τα ίδια. Τα αμάξια, όμως, δεν έχουν ρόδες, γιατί από κάτω έχουν πολύ δυνατούς μαγνήτες και για αυτό αιωρούνται.

Τα παιδιά πηγαίνουν ακόμα σχολείο, αλλά δουλεύουν με τάμπλετ.

Αντί για ποδόσφαιρο, παίζουν Brawl Ball, όπου η μπάλα είναι τετράγωνη και ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να τη πιάσει πρώτος κάποιος από τους παίκτες.

Η πόλη μας στο μέλλον είναι πολύ όμορφη, αλλά ήρθε η ώρα να επιστρέψω στο σχολείο. Μπήκα στη χρονομηχανή και σε μερικά δευτερόλεπτα είχα φτάσει. Όμως, στον δικό μου χρόνο δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό, ενώ στο μέλλον είχαν περάσει δύο ώρες!

 

Συντάκτης