Καθώς άφηνα το χέρι μου πάνω από το κατακόκκινο κουμπί, λίγα δευτερόλεπτα μετά ένιωσα ζάλη και μια ανεπιθύμητη αίσθηση να κατέβω από τη χρονομηχανή.

Έτος 8.285. Ξύπνησα ξαπλωμένος στο καταπράσινο γρασίδι. Ο καθαρός αέρας πλημμύρισε τα ρουθούνια μου. Σηκώθηκα και τα μάτια μου θαμπώθηκαν από όλη αυτήν την τεχνολογία. Παντού υπήρχαν ηλεκτρονικά αντικείμενα.

Ψηλά κτίρια από γυαλί και σπίτια μεγέθους της εποχής μας από διαμάντι. Άλλα είχαν παράξενα σχέδια και άλλα ήταν απλά και ωραία. Άκουγα κάτι σαν μηχανή, αλλά όταν κοίταξα δεξιά και αριστερά, δεν είδα τίποτα. Αμέσως, ένας διαστημικός δίσκος πέρασε από πάνω μου, και αφού έσκυψα, εξαφανίστηκε στον ουρανό.

Προχώρησα κι άλλο, ενώ το στομάχι μου διαμαρτυρόταν. Είδα ένα μαγαζί που φαινόταν πως είχε φαγητό. Μπήκα μέσα, ανυπομονώντας να δω πώς είναι το φαγητό στο μέλλον. Με το που μπήκα, μύρισα όλες τις μυρωδιές από τα αγαπημένα μου φαγητά. Κάθισα σε μια πολύ απαλή καρέκλα. Παρήγγειλα ένα πιάτο πατάτες, ένα χάμπουργκερ και ένα πιάτο μακαρόνια με κιμά. Ένα ρομπότ ήρθε και μου έδωσε το φαγητό. Κατάπληκτος, άρχισα να τρώω με μεγάλη όρεξη. Μετά από λίγο, βγήκα από το μαγαζί.

Πέρασα από ένα σχολείο, μπήκα μέσα και όλοι οι δάσκαλοι ήταν ρομπότ. Προσπάθησα να ακούσω τι έλεγαν, αλλά οι παιδικές φωνές δεν με άφηναν. Έφυγα απογοητευμένος.

Μετά από λίγη ώρα, έφτασα στο μέρος όπου είχα βρεθεί, αλλά ένας διαστημικός σταθμός μου τράβηξε την προσοχή. Έφτασα και κοίταξα τα δρομολόγια: Γη – Δίας, Γη – Κρόνος και άλλα τρελά ταξίδια.

Τέλος, μπήκα στη χρονομηχανή και γύρισα πίσω. Θα ήθελα να επιστρέψω ξανά στο μέλλον, αλλά δεν πειράζει, γιατί κουράστηκα. Έφτασα στο σπίτι μου και κοιμήθηκα.

Συντάκτης